We zullen abstract zijn, bestiaal, wreed, pervers, ridicuul, subtiel, vulgair en misleidend. We zullen onze sterfelijkheid ver van ons wegwerpen en blijven waar we zijn. Dit is een tijdelijk genoegen. Het leven is hier en nu. Wij zijn hier, en nu leven we. Tomeloos, tot we erbij neervallen. Dit heeft alles en niets te maken met het paradijs. Dit is extase, ijdelheid en erotische overgave. Het is één grote vervalsing, en toch is het echt.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

DE VOORSTELLING

Lost is My Quiet Forever is mijn bewuste misinterpretatie van een hypothetische barokopera. Voor het eerst werk ik met zangers op toneel: de countertenor Maurits Musch en de (pop-soprano) zangeres Monica Page. Dit is het laatste deel van een trilogie, na The Exact Position of Things (2005) en Enter Ghost (2006). In dit nieuwe werk onderzoek ik de wereld van associaties die de Barok oproept en leg ze naast mijn fascinaties voor het theater van nu. Theatraliteit, overvloed, weelde, feestelijkheid, verdriet en met name de tegenstelling tussen rede en passie vormen de grondslag voor dit werk. We doen een poging om uit de kaders van beheerste redelijkheid te ontsnappen en schuin voorbij rationele grenzen te marcheren. Samen met vijf performers en twee zangers zoek ik naar fysieke vormen voor instabiliteit, onvoorspelbaarheid, worsteling en extreme emoties: wat is hun rol en welk effect hebben ze, zowel op spelers als toeschouwers?

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

CREDITS

Idee/Choreografie Nicole Beutler

Dramaturgie Igor Dobricic

Gemaakt in samenwerking met the performers and singers

Katy Hernan, Hester van Hasselt, Pedro Inés, Niels Kuiters, Aimar Peréz Galí,
Monica Page (soprano), Maurits Musch (countertenor)

Artistic assistance Esther Snelder

Trainee Giulio d’Anna

Music Gary Shepherd (DJ/Composer) and Henry Purcell (1659-1695)

Costumes Jessica Helbach

Lighting design Minna Tiikkainen

Lighting assistant and technique Martin Kaffarnik

Graphic design Connie Nijman

Photography Anja Beutler

Performance video Videomachas (Susanna Brenner, Helle Lyshoj)

Production Nadine Zijp, Dorothea Sinnema (until 2008), Josta Obbink (from 2009)

Publicity Eline Groeneweg

Management Inge Koks (until 2008), Janine Dijkmeijer (from 2009)

With many thanks to David Weber-Krebs, Steve Green, Nina Hitz, Cora Schmeiser
_Made with the financial support of* AFK, NFPK+ and the Norma Fonds
A LISA production.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

DE PERS

“Een beeldende ervaring waarin vanaf de eerste seconde een totaalbeleving wordt geboden… Bijzonder opmerkelijk is de wijze waarop Beutler de kwaliteiten van haar spelers heeft benut. Hoe ze Hester van Hasselt levensecht laat huilen; het geeft een ritme, bezorgt kippenvel en is in combinatie met de bewegingen die ze maakt een prachtig beeld…. De prachtige kostuums, de muziek die de ruimte volledig openbrak, het sfeervolle licht en het tikkeltje humor. Dit alles maakt Lost is my quiet forever een zeer bevredigende afsluiting van haar trilogie.
”
Leonie Kuipers, 8 Weekly.nl


“Beutler weet essenties goed en in subtiele bewegingen en beelden te vertalen… Opmerkelijk genoeg is het juist Purcells muziek die werkelijk het haart raakt met bespiegelingen over hartstocht, verloren liefdes en eenzaamheid.”
Miriam van der Linden, Volkskrant

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

SPEELDATA

2010
JANUARI 12, 13+14, BRUT, Wenen (AT)
JANUARI 10, Corrosia, Almere

2009
SEPTEMBER 22, 23+24, Frascati, Amsterdam (NL)
AUGUSTUS 25, 26, Tanz im August, HAU, Berlin (DE)
April 3, LOFFT, Leipzig (DE)

2008
OKTOBER 3 + 4 – Theater Kikker, Utrecht
30 September Chasse Theater, Breda (NL)
SEPTEMBER 19 + 20 Frascati, Amsterdam (NL)
SEPTEMBER 18 Frascati, Amsterdam (NL)(premiere)
SEPTEMBER 16 + 17 Frascati, Amsterdam (NL) (try-outs)

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Andreas Gryphius
Menschliches Elend (1637)
Was sind wir Menschen doch! Ein Wonhauss grimmer Schmertzen?
 Ein Baal des falschen Glücks / ein Irrliecht dieser Zeit / 
Ein Schauplatz aller Angst / und Widerwertigkeit /
 Ein bald verschmelzter Schnee / und abgebrante Kertzen /
 Diss Leben fleucht darvon wie ein Geschwätz und Schertzen.
 Die vor uns abgelegt des schwachen Leibes kleid /
 Und in das Todten Buch der grossen Sterbligkeit
Längst eingeschrieben sind; find uns auss Sinn’ und Hertzen:
 Gleich wie ein eitel Traum leicht auss der acht hinfält /
 Und wie ein Strom verfleust / den keine Macht auffhelt;
 So muss auch unser Nahm / Lob / Ehr und Ruhm verschwinden.
Was itzund Athem holt; fält unversehns dahin;
 Was nach uns kompt / wird auch der Todt ins Grab hinzihn /
So werden wir verjagt gleich wie ein Rauch von Winden.